loading...
«Τὰ μυστικὰ τῶν ἄλλων, ὅσα θὰ ἄξιζε νὰ γνωρίζετε γιὰ τὴ σχέση σας»
ta-mistika-twn-allwn-iakovos-martidis.jpg

*Μικρό απόσπασμα από το βιβλίο του Ιάκωβου Θ. Μαρτίδη, Τὰ μυστικὰ τῶν ἄλλων, ὅσα θὰ ἄξιζε νὰ γνωρίζετε γιὰ τὴ σχέση σας, εκδ. Αρμός, σελ. 32-33.

Όμως υπάρχει ελπίδα, υπάρχει φως στο τούνελ. Αν οι σύντροφοι έχουν ανοικτά ματιά στην ζωή και είναι καλοπροαίρετοι, αν σέβονται ο ένας τον άλλον, αν σέβονται τη διαφορετικότητα, τότε οι συγκρούσεις και οι ρήξεις μπορεί να εξελιχθούν πάνω σε μια λειτουργική βάση και να πάρουν δημιουργική προοπτική. Αυτό προϋποθέτει δουλειά με τον εαυτό, διεύρυνση και εμβάθυνση του βαθμού ευαισθησίας και συναισθησίας που θα βοηθήσει τον καθένα να δει τα δικά του τα λάθη – του άλλου εύκολα τα βρίσκεις – να καταλάβει καλύτερα τον σύντροφό του, να αναλάβει σε μεγαλύτερο βαθμό και με περισσότερη επίγνωση την προσωπική ευθύνη για τις διεργασίες της σχέσης, παραμερίζοντας τις κατηγορίες για τον άλλον και τις αδιέξοδες επιθέσεις. Έτσι, η σχέση μπορεί να γίνει ουσιαστική και αυτό προσδίδει πολλή χαρά, μια που θα έχει κερδηθεί με ιδρώτα και κόπο. Θα έχεις πονέσει, θα έχεις ματώσει, αλλά θα είσαι ευχαριστημένος και ικανοποιημένος. Θα έχεις «πληρώσει», αλλά θα ανταμειφθείς κατά την αρχή: «ό,τι πληρώνεις παίρνεις». Και ο πιο ασφαλής τρόπος, για να πάρεις κάτι που θέλεις, είναι να το δώσεις πρώτα εσύ, και μάλιστα χωρίς υστεροβουλία και δεύτερες σκέψεις. (…)

Αν, παρ’ όλα αυτά, το ζευγάρι δεν μπορεί να ισορροπήσει κάτω από το βάρος των πολυποίκιλων προβλημάτων, αν, παρά τις έντιμες προσπάθειες να κατανοήσει ο ένας τον άλλον, αυτό δεν επιτυγχάνεται, αν εξαντλήσει το ζευγάρι κάθε πιθανή δυνατότητα ωρίμανσης και ενδυνάμωσης των κοινών στοιχείων που το ενώνει, αν η σχέση έχει βαλτώσει και πηγαίνει από το κακό στο χειρότερο, αν τα προβλήματα πολλαπλασιάζονται και το κενό μεγαλώνει, τότε αξίζει να σκεφθούν, άνδρας και γυναίκα, σοβαρά και υπεύθυνα την πιθανότητα του διαζυγίου. Γιατί εκτιμώ πως η αμοιβαία αποστροφή, η αμοιβαία αδιαφορία που είναι απότοκος της επικοινωνιακής, συναισθηματικής και πνευματικής ασυμβατότητας, δημιουργεί ένα αφόρητο ψυχολογικά κλίμα. Αν πάλι συνεχίσουν να ζουν με τον τρόπο αυτό, καταδικάζουν τον εαυτό τους σε ισόβια κάθειρξη, ζώντας έναν νεκρό και ψυχοτοξικό γάμο, με ό,τι αυτό μπορεί να συνεπάγεται στους ίδιους, αλλά και στα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας.

Μα θα μου πείτε: «Ὅ οὖν ὁ Θεὸς συνέζευξεν ἄνθρωπος μὴ χωριζέτω». Η απάντηση δίνεται μέσα από το ερώτημα: Μήπως πολλούς από εμάς μας ένωσε η σκοπιμότητα, η ιδιοτέλεια, τα αμοιβαία συμφέροντα, οι ανάγκες της περίστασης, οπότε τελικά δεν ήταν ο Θεός που μας ένωσε, αλλά άλλοι μικροί «Θεοί».