loading...
«Πνευματικά Εμβόλια στα παιδιά μας, η ευθύνη της οικογένειας σήμερα», Οικονόμου Μάριου Παντελή
eikona_o_xristos_me_ta_paidia.jpg

Τα παιδιά είναι ό,τι πολυτιμότερο έχουμε. Γι’ αυτό, το ενδιαφέρον της οικογένειας για τα παιδιά είναι πολύ μεγάλο.

Ενδιαφέρον για την υγεία, για τη διατροφή, για τη σωματική άσκηση, για ξένες γλώσσες, για μουσική, για χορό, για υπολογιστές.

Βλέπουμε τα απογεύματα μητέρες, πατέρες, παππούδες και γιαγιάδες, σαν σε επιστράτευση, να κάνουν τους ταξιτζήδες, κουβαλώντας παιδιά.

Αξίζει να ξοδεύονται τόσος χρόνος, τόσος κόπος και τόσα χρήματα; Μήπως δεν αφήνουμε τα παιδιά να ζήσουν και να χαρούν την παιδική τους ηλικία;

Αναγνωρίζουμε και σεβόμαστε τις έγνοιες, τις προσπάθειες και τα όνειρα που πλάθουν οι γονείς για τα παιδιά τους.

Επιτρέψετέ μου να καταθέσω μια παράλειψη από κάποιους γονείς, η οποία παράλειψη είναι πολύ σοβαρή.

Όσα αναφέραμε πιο πάνω αφορούν την ικανοποίηση του σώματος και των σωματικών αναγκών των παιδιών.

Μα ο άνθρωπος, ασφαλώς και τα παιδιά, έχει και ψυχή. Ποια είναι η τροφή της ψυχής; Τι πρέπει να κάνουν οι γονείς, για να ικανοποιηθεί και η ψυχή των παιδιών τους;

Θα προσπαθήσω να αναπτύξω το θέμα: «Πνευματικά εμβόλια στα παιδιά μας και ο ρόλος της οικογένειας σήμερα».

Τον τίτλο δανείστηκα από ένα βιβλίο του μακαριστού Μητροπολίτη Σισανίου και Σιατίστης Παύλου. Από το βιβλίο δανείστηκα και πολλές από τις σκέψεις και απόψεις του.

Η ομιλία θα εστιασθεί γύρω από τα πιο κάτω σημεία:

  • Πότε αρχίζει ο πνευματικός εμβολιασμός των παιδιών;
  • Τι εννοούμε με τον όρο «πνευματικά εμβόλια»;
  • Ποιες οι ωφέλειες στα παιδιά;
  • Ποιες οι συνέπειες στα παιδιά από παράλειψη πνευματικού εμβολιασμού τους;

Σύμφωνα με τον διάσημο παιδαγωγό Pestalozzi  η αγωγή των παιδιών, ο πνευματικός εμβολιασμός τους, ξεκινά από πολύ μικρή ηλικία. Ξεκινά δε από το σπίτι, από την οικογένειά τους.

Από την οικογένεια θα μάθουν τις πρώτες θρησκευτικές έννοιες και θα ζήσουν τις πρώτες θρησκευτικές τους εμπειρίες.

Από τους γονείς θα μάθουν να προσεύχονται, να κάνουν τον σταυρό τους. Μαζί με τους γονείς τους θα μάθουν να πηγαίνουν στην Εκκλησία και να συμμετέχουν στην λατρευτική της ζωή. Από τους γονείς θα μάθουν να έχουν πνευματικό καθοδηγητή.

Ο πρώτος, λοιπόν, δάσκαλος του παιδιού είναι το σπίτι του, η οικογένειά του. Τα πνευματικά εμβόλια είναι όλα εκείνα τα βιώματα που ζει το παιδί με την οικογένειά του.

Δυστυχώς, σήμερα πολλοί γονείς, πολλές οικογένειες, αδιαφορούν για την τροφή της ψυχής των παιδιών τους, για τον πνευματικό εμβολιασμό τους.

Τα αποτελέσματα αυτής της αδιαφορίας φαίνονται με τις πρώτες δυσκολίες που αντιμετωπίζουν τα παιδιά τους, πηδάνε από τα μπαλκόνια.

Αν τα παιδιά μας μάθουν τα θρησκευτικά στο σπίτι, θα συνεχίσουν να είναι δεκτικά και μετά. Ένα παιδί που έχει σωστές εμπειρίες, και αν ακόμα παρασυρθεί κάποια στιγμή, θα ξαναγυρίσει.

Όταν, όμως, εμείς οι γονείς τα έχουμε αφήσει έρημα και στερημένα πώς περιμένουμε να βρουν τον δρόμο της επιστροφής; Όταν το παιδί έχει στραβώσει, δύσκολα ισιώνει.

Ο Ευαγγελιστής Μάρκος, στο ένατο κεφάλαιο του ευαγγελίου του, μάς περιγράφει μια οικογένεια και ένα πρόβλημα που αντιμετώπιζε με ένα παιδί της.

Ένας ταλαίπωρος πατέρας έφερε το παιδί του στον Χριστό. Το παιδί είχε δαιμόνιο και πολλές φορές έπεφτε κάτω και σπάραζε και κυλιόταν και άφριζε και υπόφερε.

Μπορούμε να φανταστούμε το δράμα αυτού του πατέρα, της μάνας και όλης της οικογένειας που είχε ένα παιδί σ’ αυτή την κατάσταση;

Ο Ιησούς είδε το παιδί και ρώτησε τον πατέρα: «Από πότε υποφέρει το παιδί του;» Ο πατέρας απαντά «παιδιόθεν» δηλαδή από μικρό παιδί.

Δεν ρώτησε τυχαία ο Ιησούς, γιατί ήθελε να κάνει τον πατέρα να συνειδητοποιήσει ότι αυτό που ζει τώρα το παιδί του, οφείλεται σε ουσιαστικές παραλείψεις και φροντίδες από την πλευρά της οικογένειάς του.

Το παιδί εκείνο έμεινε έρημο από τη Θεία Χάρη, γι’ αυτό και σκήνωσε μέσα του, όχι το Άγιο Πνεύμα, αλλά ο πονηρός.

Αργότερα ο Ιησούς απάντησε στους μαθητές Του, που δεν μπόρεσαν να θεραπεύσουν το παιδί, ότι τούτο το γένος (δηλ. των διαμόνων) δεν φεύγει, παρά με προσευχή και νηστεία.

Η προσευχή και η νηστεία είναι οι δύο δρόμοι με τους οποίους έρχεται ο Θεός στον άνθρωπο.

Η προσευχή είναι η αναπνοή της ψυχής μας. Ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος, λέει ότι είναι προτιμότερο κανείς να προσεύχεται, παρά να αναπνέει. Η προσευχή αποτελεί την απόδειξη της ύπαρξης της πνευματικής ζωής κάποιου. Αν η Χάρη του Θεού είναι πραγματικά ζωντανή μέσα σ’ έναν άνθρωπο, δεν τολμά να πλησιάσει το δαιμόνιο και ο διάβολος.

Η νηστεία είναι δρόμος, γιατί είναι άσκηση για την υγεία της ψυχής μας. Η νηστεία δεν είναι μόνο το να μην τρώμε κρέας ή κάποια άλλα φαγητά, αλλά το να κόβουμε το δικό μας θέλημα.

Όταν κόβουμε το δικό μας θέλημα, έρχεται η παρουσία του Θεού μέσα στη ζωή μας. Όσο μέσα μας θα υπάρχει ο εγωϊσμός, δεν θα υπάρχει ο Θεός.

Ό,τι συνέβη με τον πατέρα, που μας διηγείται ο Ευαγγελιστής Μάρκος, συμβαίνει σήμερα με πολλές οικογένειες. Ζουν χωρίς προσευχή και νηστεία. Ζουν χωρίς αγάπη, γιατί η αγάπη είναι καρπός του Αγίου Πνεύματος.

Και τα παιδιά τους μεγαλώνουν χωρίς τη Χάρη του Θεού. Η ψυχή τους δεν τρέφεται και δεν αναπνέει. Η τροφή και ζωή της ψυχής είναι το Σώμα και το Αίμα του Κυρίου.

Όταν τα παιδιά μεγαλώνουν με ψυχή ατροφική ή ολότελα πεθαμένη, δεν μπορούν να αντισταθούν στις παγίδες που μαίνονται ολόγυρά τους.

Και έρχονται οι συνέπειες. Βλέπουμε, τα παιδιά μας να πέφτουν στα ναρκωτικά, να εγκαταλείπουν το σχολείο, να έχουν παραβατικές συμπεριφορές, να έχουν νεύρα, ένταση, θυμό.

Οποιοδήποτε κακό παράδειγμα και αν δει ένα παιδί στην κοινωνία ή στην τηλεόραση, αν το βίωμα που έχει μέσα στο σπίτι του είναι ισχυρό, πνευματικό, ουσιαστικό, δοσμένο με ελευθερία και βιωμένο με αγάπη, τότε δεν έχει κίνδυνο από τον έξω κόσμο.

Παιδιά που έχουν από μικρά την εμπειρία του Θεού, που εμβολιάζονται πνευματικά μέσα στο σπίτι και την οικογένειά τους και έπειτα μέσα στην Εκκλησία, να μην τα φοβόμαστε, όταν θα μεγαλώσουν.

Αλίμονο, όμως, στα παιδιά εκείνα που δεν έχουν καμιά εμπειρία του Θεού, κανένα πνευματικό εμβολιασμό. Ο δρόμος που περπατούν είναι δρόμος καταστροφής με αίτιους τους γονείς τους.

Τα παιδιά μας και τα μάτια μας. Είναι ό,τι πολυτιμότερο έχουμε. Είναι η περιουσία μας. Από μικρά να τα μεγαλώνουμε «ἐν παιδείᾳ καὶ νουθεσίᾳ Κυρίου». Να προσπαθούμε να είμαστε εμείς οι ίδιοι, για τα παιδιά μας, οι πρώτες εικόνες, στο εικονοστάσι της κατ’ οίκον Εκκλησίας, της οικογένειάς μας.