loading...
Παπάς και δάσκαλος μαζί ο αείμνηστος πατήρ Μάριος Παντελή

Επικήδειος Λόγος στην εκδημία του Οικονόμου Μάριου Παντελή από τον αυτάδελφο του Παπακλεάνθη Παντελή

Σεβασμιότατοι, αγαπητοί αδελφοί και συλλειτουργοί, λαέ του Κυρίου ηγαπημένε.

Η Αγία Ορθόδοξος Εκκλησία μας προπέμπει σήμερα και αποχαιρετά με ύμνους αναστάσιμους ένα πιστόν οικονόμο των μυστηρίων του Θεού, τον ιερέα Μάριο Παντελή.

Μέσα στην ευφροσύνη και τη χαρά της Αναστάσεως του Κυρίου μας, ένστολος, μετατίθεται από το επίγειο στο ουράνιο θυσιαστήριο για να συνεχίσει αενάως με προεξάρχοντα τον μεγάλο αρχιερέα και αρχιποιμένα Χριστό, το μυστήριο της σωτηρίας του σύμπαντος κόσμου.

Η αγαπημένη οικογένειά του και η ευλογημένη ενορία του θρηνούν σήμερα και κόπτονται για τον απορφανισμό τους από τον πατέρα τους με την κυριολεκτική σημασία του όρου.

«Ο ήλιος έγνω στη δύσιν αυτού. Έθου σκότος και εγένετο νύξ». Κι η φιλόθεη κοινότητα των Αγγλισίδων έμεινε ορφανή και παντέρημος. Σε βάθος χρόνου θα συνειδητοποιήσουν οι πιστοί κάτοικοί της τη μεγάλη απώλεια από την αναχώρηση του καλού τους ποιμένα που κυριολεκτικά εκδαπανήθηκε και θυσιάστηκε υπέρ του ποιμνίου του.

Αναστρέφω σήμερα τη μνήμη και αγγίζω τις απαρχές του επίγειου βίου του. Ξέρω ότι ο ισχνός λόγος μου είναι ασύμμετρος και κολοβός μπροστά στην εξόχως χαρισματική προσωπικότητά του.

Είδε το φως του ήλιου στις 13 Ιουλίου του 1950. Ήταν ο πρωτότοκος υιός από πέντε τέκνα, του Παντελή και της Μαρίας, ανθρώπων πτωχών αλλά εντίμων, που αγαπούσαν τον Θεό.

Παιδιόθεν είχε έφεση προς τα γράμματα και την αρετή. Διακρίθηκε τόσο στο Δημοτικό του χωριού μας όσο και στο Γυμνάσιο Αγίου Γεωργίου στη Λάρνακα αργότερα, τόσο για την επίδοση και τη φιλομάθειά του όσο και για την καλοσύνη και την αρετή του. Ήταν το καμάρι και το πρότυπό μας.

Τον θυμάμαι έντονα νεαρό στην οικογένεια και στο περιβάλλον της κοινότητάς μας. Ήταν υψίκορμος δρυς, ωραίος, Μεγαλέξανδρος. Τα εκφραστικά μαύρα μάτια του ήταν όλος ο κόσμος.

Το καλοκαίρι του 1967, μετά από επιτυχείς εξετάσεις, εισάγεται στην Παιδαγωγική Ακαδημία Κύπρου. Θυμάμαι τα πανηγύρια που στήσαμε το βράδυ της ανακοίνωσης των αποτελεσμάτων στο φτωχικό των αξέχαστων γονέων μας. Ο πρώτος δάσκαλος από τις Αγγλισίδες, μετά από εξετάσεις.

Μετά τα Χριστούγεννα του 1974, ο Μάριος Παντελή νυμφεύεται στο χωριό μας τη δασκάλα Μαρία Χρυσάνθου και από τον γάμο τους αποκτούν τρία χαριτωμένα τέκνα, δάσκαλοι σήμερα και οι τρεις, την Παντελίτσα, τον Χρύσανθο και τη Λουκία.

Σταθμός ζωής ήταν για τον π. Μάριο Παντελή η είσοδός του στις τάξεις του ιερού κλήρου. Τούτο πραγματοποιήθηκε στις 29 Ιουνίου 1980, εορτή των πρωτοκορυφαίων αποστόλων Πέτρου και Παύλου στον Ιερό Ναό Αγίας Μαρίνης κάτω Αγγλισίδων.

Η χειροτονία του εις διάκονο τελέστηκε από τον τότε Μητροπολίτη Κιτίου Χρυσόστομο. Από τον ίδιο Μητροπολίτη τελέστηκε το ίδιο έτος και η χειροτονία εις πρεσβύτερο κατά μήνα Οκτώβριο στον Ιερό Ναό Παναγίας Χρυσοπολιτίσσης Λάρνακος.

Ήδη ετέθη ο λύχνος επί την λυχνία. Καλλιεργεί έργω και λόγω το γεώργιον του Θεού, τον αμπελώνα του Κυρίου. Παπάς και δάσκαλος μαζί ο π. Μάριος. Ενσαρκωτής της ρωμέϊκης παράδοσης που σε καιρούς δυσχείμερους θέλει τον ιερέα όχι μόνο λειτουργό των σωστικών μυστηρίων αλλά και δάσκαλο που μαθαίνει τα Ελληνόπουλα τα χριστιανικά γράμματα. Γράμματα σπουδάσματα του Θεού τα πράγματα.

Γαλουχημένος παιδιόθεν, όπως και όλη η οικογένειά μας, με την πνευματική ζωή των μοναχών της Ιεράς Μονής Σταυροβουνίου και του ηγουμένου της αγίου γέροντος Αθανασίου Σταυροβουνιώτου, ο π. Μάριος ήταν ιδιαίτερα φιλομόναχος και παραδοσιακός. Αγαπούσε και τρεφόταν κυριολεκτικά από τη θεία λειτουργία. Ήταν ιδιαίτερα φιλακόλουθος, περιερχόμενος κάθε εβδομάδα τους πολλούς ιερούς ναούς και τα παρεκκλήσια της κοινότητας, τελώντας την αναίμακτη θυσία.

Υπηρέτησε όσο λίγοι το μυστήριο της εξομολογήσεως τόσο στην επαρχία μας όσο και στα όρια της Ιεράς Μητροπόλεως Τριμυθούντος τη αδεία του οικείου Επισκόπου. Απέκτησε πλήθος πνευματικών τέκνων, που εν μετανοία βιώνουν σήμερα την εκκλησιαστική ζωή. Άριστος οδηγός ψυχών είχε ως καθοδηγητή του το πνεύμα της Εκκλησίας, την αγάπη και το φιλάνθρωπό της.

Με το πολυσχιδές έργο του αναβάθμισε την πνευματική ζωή στην κοινότητα. Ενίσχυσε και στήριξε τη φιλανθρωπία, οργάνωσε τα Κατηχητικά Σχολεία, για πολλές δεκαετίες μέχρι το τέλος διηύθυνε Κύκλο Μελέτης Αγίας Γραφής. Κήρυττε σε κάθε ευκαιρία τον λόγο του Θεού τον αιώνιο. Είχε πάθος και δίψα και πόθο Χριστού. Μόνιμες ή συχνές επισκέψεις σε σπίτια ορφανών, χηρών, πτωχών και αναγκεμένων.

Θα μείνει στη συνείδηση του ποιμνίου του ως ο ανάργυρος ιερέας. Δεν έλαβε ποτέ από καμιά ιεροπραξία ούτε ένα σεντ. Και πάντα ανταποκρινόταν θετικά στις πολλές και κάποτε παράλογες απαιτήσεις των πιστών. Ο ποιμήν ο καλός την ψυχήν αυτού τίθησι υπέρ των προβάτων. Ο π. Μάριος ήδη έθηκε τη ζωή και την ψυχή του υπέρ του ποιμνίου του.

Ο π. Μάριος Παντελή έζησε μια σταυροαναστάσιμη ζωή. Βάδισε τη ζωή της χαρμολύπης. Όλους αυτούς τους μήνες των Παθών του είχα τον λογισμό ότι ο βίος του σ ’αυτό τον κόσμο ήταν περισσότερο εμπειρία Σταυρού παρά Αναστάσεως. Τούτο εβίωσα έντονα τη φετινή Αγία Εβδομάδα των Παθών του Κυρίου, που ήταν μαζί εβδομάδα παθών για τον αδελφό μου π. Μάριο. Η ασθένεια στο αποκορύφωμα της έξαρσής της και μετά το τέλος, πιο καλά η αρχή. Γιατί τελικά κατάλαβα ότι ο καλός Θεός επέτρεψε να κοιμηθεί στην καρδιά της αναστάσιμης περιόδου, την Πέμπτη της Διακαινησίμου. Για τον π. Μάριο αυτό είναι ιδιαίτερη ευλογία και εύνοια. Σταυρώνεται και συνανίσταται με τον Χριστό και «εκτυπώτερον» μετέχει εν τη ανεσπέρω ημέρα της Βασιλείας του.

 

Loading
© 2011 - 2022 ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΚΙΤΙΟΥ.
Made by