loading...
Όχι, δεν ήταν γήινος, ήταν ουράνιος!
oxi-den-htan-ghinos-htan-ouranios.jpg

Απόσπασμα από το βιβλίο του π. Εμμανουήλ Γιαννούλη, Ο Άγιος Νεκτάριος και ο Όσιος Γέροντας Φιλόθεος Ζερβάκος

Στο σχολείο που πήγαινα, κάποιες φορές σχιζόταν η μπλέ σχολική ποδιά που φορούσα. Έλεγα τότε στη θεία μου:

-Θα με κοροϊδεύουν τα παιδιά με τη μπαλωμένη ποδιά …

Η Γερόντισσα Ξένη τότε με δίδασκε, λέγοντας:

-Άκουσε, κόρη μου, να είσαι ταπεινή … Εγώ στο μοναστήρι, τότε που ήταν εν ζωή ο Άγιος, είχα διδαχθεί να φοράω και μπαλωμένα, καθώς και άλλες μοναχές, χιλιομπαλωμένα μάλιστα. Οι κάλτσες του Αγίου, οι πιο παλιές, ήταν πάντα ευπρόσδεκτες, χιλιομπαλωμένες. Τα ράσα μας τα γυρίζαμε από την ανάποδη, γιατί είχαν ξεθωριάσει. Φυσικά, τα έραβαν μοναχές που ήξεραν … Η Αγία Γερόντισσα Ξένη, η τυφλή, μας έλεγε: «Τα πολλά μπαλώματα στις κάλτσες είναι γύμναση για τα πονεμένα, γεμάτα κάλους πόδια, γιατί μοιάζουν με καρφιά!».

Η θεία μου ήταν κάπως αυστηρή, αλλά όχι σκληρή· στο σπίτι με είχε πολύ περιορισμένη. Καταλάβαινα, όμως, πως με αγαπούσε, αλλά δεν μου το έδειχνε φανερά … Μερικές φορές που κοιμόμουνα, τη συνελάμβανα να έρχεται τα βράδια από πάνω μου και να κλαίει!

Κάποτε η θεία μου είπε:

            -Κάποια φορά είχα διακόνημα να ασβεστώσω ένα τοιχάκι. Ο Άγιος εκείνο το πρωί είχε Λειτουργία. Τελειώνοντας το διακόνημά μου, σκέφτηκα να πάω κάτω στον Ναό να λειτουργηθώ. Κάθισα στον Πρόναο, όπου σε λίγο πέρασε ο Άγιος θυμιατίζοντας. Βλέποντάς με, πλησίασε, στάθηκε κοντά μου, ακούμπησε το χέρι του στο ασβεστωμένο μανίκι μου και μου λέγει:

            «Μαρία, τί εἶναι αὐτὰ παιδί μου; Ἐὰν πήγαινες εἰς ἑορτήν, δὲν θὰ φοροῦσες τὴν καλυτέραν καθαρὰν ἐνδυμασίαν; Εδώ, ποὺ εἶναι ὁ Οἶκος τοῦ Θεοῦ, ὁ Οἶκος τῆς Ἁγίας Τριάδος, πῶς εἰσῆλθες μὲ τοιαύτην ἐνδυμασίαν; Πήγαινε νὰ ἀλλάξεις καὶ εἴσελθε κοσμίως».

            Μετά από μερικές μέρες, με αγάπην και διακριτικήν συμπεριφοράν ανέλυε εις τις μοναχές ότι η καθαρά ενδυμασία τιμά τον Βασιλέα Χριστόν, και πρέπει να μας θυμίζει την καθαρότητα, που πρέπει να έχει η ψυχή μας. Να ενθυμούμεθα την κατάλευκην, ολοκάθαρον στολήν, που αναγκαίον είναι να έχωμεν έτοιμη, όταν παρουσιασθώμεν εις τον φοβερόν θρόνον του Κυρίου μας.

Έλεγε η Γερόντισσα:

            -Παιδί μου, σπουδάζαμε τότε την ακτημοσύνη, την ταπείνωση, την υπομονή, την υπακοή. Πανεπιστήμιο!!! Καθηγητής μας ήταν ο Πενταπόλεως Νεκτάριος, ο οποίος και έδωσε αίγλη στη Ριζάρειο Σχολή, όταν δίδασκε εκεί. Η φήμη εκείνης της Σχολής τότε εξαπλώθηκε!

            Τώρα, όσον αφορά τις σπουδές μας, τα πτυχία θα δοθούν άνωθεν, εις την Βασιλείαν των Ουρανών, με την δικαιότερη αξιολόγηση των λόγων και πράξεών μας. Η δυσκολότερη αξιολόγηση, πάντως, θα είναι η Διάκριση, την οποίαν ο Άγιος χαρακτήριζε ως «Βασίλισσαν των αρετών». Το ευλογημένο στόμα του ανέφερε και την Αυτάρκειαν.

            Μας έλεγε στις μοναχές του ο Άγιος:

            «Ἡ Αὐτάρκεια ἐξαφανίζει τὴν πλεονεξίαν, καὶ καλωσορίζει εἰς τὰς ἀγκάλας της τὴν ὑπέροχην, τὴν γλυκυτάτην, τὴν κατακαίουσαν τὸν πειρασμόν, τὴν ὡραιοτάτην, τὴν ἀπαστράπτουσαν, τὴν ἔχουσαν τὴν δύναμην νὰ μᾶς ἀπογειώσει εἰς τὴν ἄνω ζωήν, τὴν ταπείνωσιν. Μᾶς ἀπογειώνει μόνον ἂν ἐμεῖς γονατίσωμεν εἰς τὸ χῶμα, κάτω – κάτω, στὸ τίποτε, στὸ μηδέν, στὸ ἔσχατο …»

Πολλές φορές ο Άγιος ήταν συλλογισμένος, αποσπασμένος σε έναν άλλο κόσμο, σιωπούσε, δεν απαντούσε, ήταν κάπου αλλού …

Στη Θεία Λειτουργία έλαμπε ξαφνικά το πρόσωπό του, είχε εκλάμψεις Θείου Φωτός, ίσως έβλεπε το Άκτιστον Φως της Θεότητος, ωσάν κάποιος κάτι να του έλεγε εις το Ιερόν.

Είχε γαλήνιο περπάτημα. Θαρρείς πως, περνώντας από παντού, απέπνεε ταπείνωση, ευγένεια. Οι αρετές του απλώνονταν στον αέρα σαν χιλιάδες μυριολούλουδα, από την παρουσία του στον κόσμο, στη φύση, παντού … Όχι, δεν ήταν γήινος, ήταν Ουράνιος! Ήταν ένας κάτοικος του Ουρανού, μία απόκοσμη μορφή, που έστειλε ο Θεός στη γη στους εσχάτους χρόνους, για να φέρει ειρήνη, χαρά και ευλογία στην κοιλάδα του Κλαυθμώνος, στη γη.

*Απόσπασμα από το βιβλίο του π. Εμμανουήλ Γιαννούλη, Ο Άγιος Νεκτάριος και ο Όσιος Γέροντας Φιλόθεος Ζερβάκος, Εκδ. Επτάλοφος, Αθήνα 2017, σελ.157-159.