loading...
Γέροντας Αθανάσιος Σταυροβουνιώτης Ο Δρυς της Κύπρου
gerontas-athanasios-staurobouniwths-o-drys-ths-kyprou.jpg

«Γέροντας Αθανάσιος Σταυροβουνιώτης Ο Δρυς της Κύπρου»*

Γιάννη Πεγιώτη

Έφυγε ο δρυς της Κύπρου. Ο γέροντας της νήσου. Ο άνθρωπος των ολίγων λόγων, της περισσής προσευχής και του φωτεινού βίου. Ο πρωτινός μοναχός, ο αγρότης, ο διάκονος των μετοχίων, ο καλλιεργητής της γης του μοναστηριού, ο φύλακας της Μονής του Σταυρού. Ο ακούρατος λειτουργός του Υψίστου. Ο μεσονυχτικός ικέτης για τα τέκνα της Κύπρου, για την Ελλάδα και τους μοναστές και τις μονάζουσές της, για την Ορθοδοξία ολόκληρη.

Ο ηγούμενος της Ιεράς Μονής Σταυροβουνίου, Αθανάσιος, έζησε εκ του σύνεγγυς τους θρυλικούς παλαιούς γέροντες της Μονής, ηγούμενο Βαρνάβα, Διονύσιο τον Β΄, και τους Μακάριο Σταυροβουνιώτη και Θεοδόσιο Σταυροβουνιώτη, αυτούς τους κρουνούς ευγενείας και κοινωνικού χαρίσματος. Έζησε τον πνευματικό Κυπριανό Σταυροβουνιώτη, ενώ μαθήτευσε επί δεκαετίες παρά τους πόδας του σοφού και ταπεινού Γερμανού Σταυροβουνιώτη.

Πόσες φορές δεν μας έσωσε με τις προσευχές και τις σοφές του νουθεσίες. Πόσες μεταστροφές φωτός δεν δώρισαν οι δεήσεις του οι κεκρυμμένες. Δεν επεζήτησε δόξες. Δέχτηκε με τη σοφία του αρχαίου ήθους τα σφάλματα και τις έριδες των τελευταίων δεκαετιών. Δεν είχε στρατηγικές, μεγάλα σχέδια. Είχε πίστιν μεγίστην, έγνοια για τους απλούς ανθρώπους, ελεημοσύνη και φιλοξενία που άσκησε επί εβδομήντα τόσα έτη σε καιρούς δύσκολους.

Κράτησε το νησί στους ώμους του πλάι στον Γέροντα Αθανάσιο της Τροοδίτισσας και τον Γέροντα Γαβριήλ του Αποστόλου Βαρνάβα, καθώς μού ’λεγε ένας σοφός πρόσφατα. Με τρόπο μυστικό, παραμένοντας επιεικής, καταδεκτικός και φιλόξενος σε όλους τους διακόνους του Ευαγγελίου.

Αυτός εκεί σε έπαλξη προσευχής , μάρτυρας των θαυμάτων του Σταυρού να κρατεί ένα μοναστήρι των παλαιών πρωτινών τρόπων.

Είναι πολλά που μπορούν να γραφούν. Δεν έχουμε τη δύναμη και την εμπειρία. Μόνο την αγάπη του μαρτυρούμε, το μοίρασμα του λιγοστού του φαγητού. Την έγνοια του για τους φτωχούς και τους αναγκεμένους. Τους λευκούς φακέλους που με ιλαρό τρόπο έκρυβε στις τσέπες των εν ανάγκη όντων, έμπλεους χαρτονομισμάτων – που τα οικονομούσε με κόπους πολλούς. Τη μέριμνά του να βρουν τον δρόμον τους οι πολλοί μεταστραφέντες από τα χρόνια του 1980. Την πατρική του αγάπη για όσους πληγωμένοι από τις περιπέτειες της Κύπρου από το 1950 μέχρι το 1980 έφταναν κοντά του, για να ξανασταθούν στα πόδια τους. Και κατάφερνε να τους εμπνεύσει να γίνουν κούζες μετανοίας, κρουνοί αγωνιστικότητας και φιλανθρωπίας.

Έφυγε ο δρυς της Κύπρου. Ο γέροντας της νήσου. Ο γέροντας των γερόντων. Το αγκωνάρι το πρωτινό το αρχαϊκό, το της πρώτης εκκλησίας καντήλι πού ’φεγγε ακαταπαύστως και διακριτικώς τα βήματα της νήσου και των τέκνων της. Παραδίδει μονή ακμάζουσα και τέκνα κατά παντού της Κύπρου. Προσεύχεται τώρα πλάι στον παππού μας τον Γερμανό για τον πονεμένο μας τόπο και για μας τους αναγκεμένους.

Γέροντα της Κύπρου μας καλέ και φωτεινέ…

Χαίρε και αγάλλου εις τας μονάς του Κυρίου μας, που τόσον αγάπησες παιδιόθεν…

*Πηγή: Από το ιστολόγιο Νεάπολις, ημερομηνία δημοσίευσης 25/01/2021 – http://cyneapolis.com

Γέροντας Αθανάσιος Σταυροβουνιώτης Ο Δρυς της Κύπρου