loading...
Κυριακή Θ' Ματθαίου†Αρχιμανδρίτη Ανανία Κουστένη
Κυριακή Θ' Ματθαίου

Ο Χριστόςː Προστάτης μας στις τρικυμίες της ζωής

Ενάτη Κυριακή του Ματθαίου σήμερα αγαπητοί και είναι συνέχεια το Ευαγγέλιο της προηγουμένης Κυριακής. Ο Χριστός, αφού έκανε το θαύμα του χορτασμού των πεντακισχιλίων, εκεί στην έρημο, και αφού ανάγκασε τους Μαθητάς να περάσουν αντίπερα, να ΄ρθουν στο άλλο μέρος της λίμνης Γεννησαρέτ, στη Γαλιλαία δηλαδή, στη Γεννησαρέτ που ήταν και πόλις, απέλυσε τους όχλους, που ήθελαν να Τον κάνουν Βασιλέα άκαιρα και κατά τρόπο παρερμηνευμένο, ανέβηκε στο βουνό και προσευχότανε. Κι ήτανε βράδυ κι ήταν μόνος εκεί ο Κύριος. Τι ωραίο κανείς να ναι σε ησυχία και να προσεύχεται, ν΄ απολαμβάνει τον Κύριό του, τη Χάρη Του, την ευλογία Του, την παρουσία και την ευχή Του!

Οι Απόστολοι, όμως, ήσαν μέσα στη θάλασσα, κάπου εκεί στη μέση. Και ξεσηκώθηκε τρικυμία και θύελλα. Και τα έχασαν. Φοβήθηκαν. Νόμισαν πως τελείωσαν τα πάντα. Κι ο Ιησούς δεν ήτο μαζί τους. Ήτο μαζί τους αλλά δεν εγαίνετο, όπως και σε μας συμβαίνει αυτό. Νομίζουμε ότι δεν έχουμε κανέναν, ότι δεν μας υποστηρίζει κανένας, κι όμως ο Ιησούς είναι μαζί μας όλες τις ημέρες της ζωής μας, καθώς και η Παναγία και οι άγιοι, και τηρουμένων των αναλογιών. Και Κείνος τότε, στα ξημερώματα, τρείς με έξι το πρωί, «την τελευταία φυλακή της νυκτός», όπως έλεγαν τότε, έφυγε από το όρος, κατέβηκε στην παραλία, και άρχισε να περπατά επάνω στα κύματα σαν να ήταν ξηρά, ο Λυτρωτής του κόσμου, ο Θεάνθρωπος Κύριος, ο Παντοκράτωρ και Παντοδύναμος. Κι έφτασε κοντά στο καράβι, το τρικυμισμένο καράβι, στις τρικυμισμένες ψυχές των Αποστόλων και των υπολοίπων. Και μόλις εκείνοι Τον είδαν, τα χρειάστηκαν, φοβήθηκαν. Είπαν πως είναι φάντασμα, ή σκέφτηκαν πως τάχα οι όχλοι σκότωσαν τον Χριστό, θέλοντας να Τον κάνουν βασιλέα, και μη δεχόμενος.

Και τι έκαμαν; Σου λέειː «Τον σκότωσαν, και είναι το φάντασμά Του». Και έκραξαν από τον φόβο. Και ο Ιησούς, τότε, αφού δοκιμάστηκαν και με τα κύματα και με την τρικυμία, αλλά και με την παρουσία Του κατ΄ αυτόν τον τρόπο, τους είπε « Έχετε θάρρος, μη φοβάστε. Εγώ είμαι». Όταν τ΄ άκουσε αυτά ο αυθόρμητος Πέτρος, Του λέει « Αν είσαι Συ, διάταξε με να ΄ρθω πάνω στη θάλασσα, να περπατήσω και να ΄λθω κοντά Σου».

Κι ο Κύριος του λέει: «Έλα». Και κείνος κατέβηκε. Και με την πίστη αυτή που είχε στον Κύριο πατούσε πάνω στη θάλασσα, σαν σε ξηρά, και προχωρούσε. Όταν είδε όμως τον άνεμο ορμητικό, φοβήθηκε. Κι ενώ νίκησε τα νερά, δεν νίκησε τον άνεμο. Τότε τα ΄χασε και τα δύο. Άρχισε να καταποντίζεται και φώναξε τον Ιησού, τον Κύριο, τον Επιστάτη, να τον φροντίσει. Κι ο Κύριος, χωρίς να καταπαύσει την τρικυμία, τον πιάνει από το χέρι, και ανέβηκαν στο πλοίο, και εκόπασεν ο άνεμος, και ησύχασε η θάλασσα. Κι έγινε γαλήνη μεγάλη. Και όλοι ήλθαν και Τον προσκύνησαν, και είπαν πως είναι στ΄ αλήθεια Υιός του Θεού. Και βγήκαν στη ξηρά, στην πόλη της Γεννησαρέτ.

Τι βλέπουμε εδώ; Τον Κύριο να περπατάει μαζί μας στης ζωής τα κύματα και τις τρικυμίες. Κι όσο εμείς έχουμε το βλέμμα μας προς Εκείνον, τα μάτια της ψυχής και της πίστεως προς Εκείνον, δεν βουλιάζουμε. Όταν όμως αφήσουμε αυτό το όραμα, αυτή την προσήλωση κι αυτή την πίστη, και κοιτάξομε τις δυσκολίες της ζωής και της θάλασσας του βίου, και φοβηθούμε τους αγέρες της ιστορίας και του κακού, τότε βυθιζόμεθα. Αλλά και πάλι είναι κοντά μας ο Χριστός, ο Οποίος μας αρπάζει με το κραταιό χέρι Του. Και ποιος μπορεί να μας πάρει απ΄αυτό, όταν Εκείνος μας αρπάζει και μας κρατάει και μας βγάζει πέρα στην άλλη όχθη, όταν έλθει η ώρα και μας πάρει κοντά στη Βασιλεία Του; Γι ΄αυτό, ας Του έχουμε εμπιστοσύνη, ας Του έχουμε αγάπη, κι ας είμεθα, όσο μπορούμε, κοντά Του. Θα κερδίζουμε πάντοτε.

*†Αρχιμανδρίτη Ανανία Κουστένη, Το Κήρυγμα της Κυριακής, τόμος: Β΄, Εκδ. Ακτή, Λευκωσία 2009, σελ.60-63.

Loading
© 2011 - 2022 ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΚΙΤΙΟΥ.
Made by