loading...
ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΔ ‘ ΛΟΥΚΑ† Αρχιμανδρίτη Ανανία Κουστένη
ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΔ ‘ ΛΟΥΚΑ

   Ο Ιησούς το φως της ψυχής και της ζωής μας

 

Δέκατη τέταρτη Κυριακή του Λουκά σήμερα, αγαπητοί. Ο Ιησούς μας ανεβαίνει στα Ιεροσόλυμα για το θείο Πάθος Του. Και καθώς πλησίαζε στην Ιεριχώ, ένας τυφλός, που καθόταν στον δρόμο και ζητιάνευε, Του ζήτησε θεραπεία. Ήταν τυφλός και φτωχός, είχε όμως τα μάτια της ψυχής του και πίστη μεγάλη. Καθώς άκουσε, λοιπόν, θόρυβο ρώτησε τι συμβαίνει, και του είπαν πως περνά από εκεί ο Ιησούς ο Ναζωραίος. Κι εκείνος αμέσως εφώναξε, μ΄ όλη του την ψυχή και μ΄ όλη του την πίστηː «Ιησού, Υιέ του Δαβίδ, ελέησον με».

Και οι προπορευόμενοι τον μάλωναν για να σιωπήσει, για να μην ανησυχήσει και προσβάλει τον υψηλό Επισκέπτη, ή να μην Τον διακόψει από την ομιλία Του, αν ομιλούσε. Εκείνος, όμως, όχι μόνο δεν σταμάτησε και δεν συμμορφώθηκε με τη σύστασή τους, αλλά φώναζε πολύ περισσότερο: «Ιησού, Υιέ Δαβίδ, ελέησον με». Αυτό έδειχνε τη μεγάλη και βαθιά πίστη του στον Μεσσία Χριστό, στον ενανθρωπήσαντα Κύριο. Και αυτό στάθηκε ικανό, να σταματήσει ο Ιησούς, να διακόψει την πορεία Του, πιθανόν και τη διδασκαλία Του, και να παρακαλέσει αυτούς, που ήταν κοντά του, να τον φέρουν πλησίον Του. Και καθώς έφτασε κοντά Του ο τυφλός, κατευθυνόμενος από τους ανθρώπους του Ιησού, τον ρώτησε Εκείνοςː «Τι θέλεις να σου κάμω;». Και ο τυφλός απάντησεː «Κύριε, θέλω να ξαναδώ».

Στην αρχή οι άνθρωποι Τον είπαν: « Ναζωραίο Ιησού». Εκείνος Τον είπε « Υιό του Δαβίδ», ένδοξο απόγονο του Δαβίδ. Και τώρα Τον λέειː «Κύριο». Τι μεγαλείο πίστεως! Τι θέρμη πίστεως και τι βάθος αγάπης, και τι μεγαλείο ψυχής! Τι μάτια ολάνοικτα της ψυχής του!

Κι ο Κύριος, στη συνέχεια, του λέει ένα ρήμα: «Ανάβλεψον». « Να ξαναδείς». Κι ο λόγος του Κυρίου έγινε έργο. Μέσα στον θείο  Του λόγο ήταν και το φως του τυφλού. Και ανέβλεψε. Και του είπεː « Η πίστη σου σε έσωσε». Δεν του ζήτησε πίστη, γιατί όλα αυτά τα οποία έκανε ήταν πίστη. Πίστη βαθειά και ουσιαστική.

Και τι έκανε στη συνέχεια; Δεν έφυγε. Όχι! Ακολούθησε τον Ιησού. Ακολούθησε τον Ιησού και Τον δοξολογούσε και χαιρότανε και ευφραινότανε. Κι ο κοσμάκης, που το είδε, έδωσε, λέει, «αίνον τῷ Θεῷ», δηλαδή ανύμνησε. Δοξολογούμε τον Θεό για τη δύναμη Του, και Τον ανυμνούμε και Τον επαινούμε για την αγαθότητα Του.

Ο Κύριος έρχεται πάντα κοντά μας περνάει δίπλα μας, είναι μαζί μας. Εμείς, όμως, έχοντας ψυχική τύφλωση, πολλές φόρες δεν μπορούμε να αισθανθούμε την παρουσία Του, να δούμε τα μεγαλεία Του και να ανυμνήσουμε τα θαύματά Του. Γι΄ αυτό ο τυφλός, ο τέως τυφλός, είναι εικόνα της ανθρωπότητος, η οποία είναι τυφλή πνευματικά κατά κανόνα και ζητιάνα. Δεν βλέπει το φως του κόσμου, αλλά το ζητάει. Κι ο Κύριος, που έρχεται αυτεπάγγελτος βοηθός, μας θεραπεύει.

Ας Τον παρακαλούμε ν ΄ ανοίγει της ψυχής μας τα μάτια, και ν΄ ανοίγει και των άλλων τα μάτια, όλων των ανθρώπων, για να ερχόμεθα κοντά Του, να γινόμαστε δικοί Του, και να αυξάνουμε και τη χαρά Του και τη χαρά μας.

 

Πηγή: † Αρχιμανδρίτη Ανανία Κουστένη (2009). ΤΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ, ΤΟΜΟΣ Β΄, Από την Κυριακή μετά την Πεντηκοστή , Λευκωσία: Περιοδικό «Ακτή», σελ. 170-173.

Loading
© 2011 - 2022 ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΚΙΤΙΟΥ.
Made by