loading...
Κυριακή Β΄ Ματθαίου: «Η Κλήση των πρώτων μαθητών», Πρωτοπρεσβύτερου Μιχαήλ Χριστοδουλίδη
klhsh-twn-ma8htwn.jpg

Η σημερινή ευαγγελική περικοπή μάς μεταφέρει στη θάλασσα της Γαλιλαίας, εκεί όπου ο Χριστός προσκαλεί τους πρώτους μαθητές Του να Τον ακολουθήσουν και να γίνουν από αλιείς ψαριών σε αλιείς ανθρώπων. Πρόκειται, βεβαίως, για τους αδελφούς Ανδρέα και Πέτρο και Ιάκωβο και Ιωάννη, οι οποίοι και ανταποκρίθηκαν αμέσως στην κλήση του Χριστού.

Τι άνθρωποι ήταν αυτοί οι ψαράδες που κάλεσε ο Χριστός να γίνουν μαθητές του; Δεν ήταν άνθρωποι σοφοί του κόσμου τούτου, με ευγενική καταγωγή και δύναμη. Ούτε και ανήκαν στη τάξη των Φαρισαίων και των νομικών. Ήταν άνθρωποι απλοί και ταπεινοί, αγράμματοι και πτωχοί, άνθρωποι του μόχθου και του μεροκάματου. Όταν συνάντησε ο Χριστός τον Ιάκωβο και τον Ιωάννη, διόρθωναν τα δίκτυα μαζί με τον πατέρα τους, γιατί, λόγω της φτώχειας, δε θα μπορούσαν να πάρουν καινούργια. Ο Απόστολος Παύλος αναφέρει ότι «τὰ μωρὰ τοῦ κόσμου ἐξελέξατο ὁ Θεός, ἵνα τοὺς σοφοὺς καταισχύνῃ, καὶ τὰ ἀσθενῆ τοῦ κόσμου ἐξελέξατο ὁ Θεὸς ἵνα καταισχύνῃ τὰ ἰσχυρά » (Α΄ Κορ. 1,27).

Αν ο Χριστός ήθελε τη γρήγορη εξάπλωση του Ευαγγελίου, δε θα καλούσε για μαθητές Του ψαράδες, αλλά βασιλείς, σχολιάζει ένας εκ των πατέρων. Δώδεκα βασιλείς που θα επέβαλλαν στους υπηκόους τους την κατάργηση της ειδωλολατρίας και την επικράτηση της αλήθειας του Ευαγγελίου. Όμως, δε το έκαμε ο Θεός, αλλά επέλεξε αυτούς που περιφρονούσε ο κόσμος για αποστόλους του, για να φανεί στον κόσμο πως η διάδοση του Ευαγγελίου δεν ήταν αποτέλεσμα δυνάμεως και ανθρώπινης σοφίας, αλλά της δυνάμεως και της χάριτος του Θεού.

Και πώς απαντούν στο «δεῦτε ὀπίσω μου καὶ ποιήσω ὑμᾶς ἀλιεῖς ἀνθρώπων;» «Εὐθέως, ἀφέντες τὰ δίκτυα, τὸ πλοῖον καὶ τὸν πατέρα αὐτῶν ἠκολούθησαν αὐτῷ». Αμέσως τα άφησαν όλα και Τον ακολούθησαν. Δε ζήτησαν πίστωση χρόνου, για να μιλήσουν με τους δικούς τους, να τακτοποιήσουν εκκρεμότητες ή να εξασφαλίσουν τις οικογένειές τους. Είναι θαυμαστή η πίστη τους, γιατί δεν είχαν δει ακόμα τον Χριστό να κάνει θαύματα, να θεραπεύει αρρώστους και να ανασταίνει νεκρούς. Και, όμως, χωρίς δεύτερη σκέψη Τον εμπιστεύονται και Τον ακολουθούν από την ίδια στιγμή. Τους εαυτούς τους, τους δικούς τους και όλη τους τη ζωή την παρέδωσαν στον Χριστό, Αυτόν που μπορεί και τις πέτρες να τις κάνει ψωμιά, Αυτόν που μπορεί να στήνει τραπέζι στην έρημο πολλαπλασιάζοντας τους άρτους και τα ψάρια. Αυτό που τους ζήτησε ο Χριστός ήταν να αρνηθούν τον κόσμο και τα του κόσμου και να παραδοθούν ολοκληρωτικά στον Θεό. Η αγάπη τους πρωτίστως να είναι για τον Θεό. Ο χριστιανός δε πρέπει να δένεται με κανένα πράγμα ή πρόσωπο της παρούσης ζωής τόσο, όσο με το πρόσωπο του Χριστού. Να έχουμε ζωντανή σχέση με τον Χριστό και η σχέση αυτή να εκφράζεται στην προσευχή, στη συμμετοχή μας στα μυστήρια της εκκλησίας και στη θυσία κάθε πράγματος που μας χωρίζει από τον Χριστό. Ας δίνουμε μικρότερη σημασία στα πράγματα του κόσμου, που έρχονται και παρέρχονται, που φθείρονται και αλλοιώνονται και ας πλησιάζουμε περισσότερο στον Χριστό που είναι το φως, η αλήθεια και η ζωή. Ο Χριστός είναι η ζωή, ενώ η απομάκρυνση από κοντά Του, θάνατος. Να αποδεσμεύσουμε λίγη αγάπη από τον εαυτό μας και να την προσφέρουμε στον Θεό και τους αδελφούς μας, όπως έκαναν και οι Απόστολοι, οι αλιείς της Οικουμένης, οι οποίοι θυσίασαν τα πάντα για τον Χριστό αλλά κατά τη Δευτέρα Παρουσία θα κάθονται σε θρόνους, δοξασμένοι, μαζί με τον Σωτήρα Χριστό.