loading...
ΕΙΣ ΤΟΝ ΤΙΜΙΟΝ ΠΡΟΔΡΟΜΟΝ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΓΟΝΕΙΣ ΑΥΤΟΥ ΑΓΙΟΥΣ ΖΑΧΑΡΙΑΝ ΚΑΙ ΕΛΙΣΑΒΕΤ
gennhsh-prodromou.jpg

† Αρχιμανδρίτου Γεώργιου Καψάνη (Καθηγουμένου Ιεράς Μονής Οσίου Γρηγορίου Αγίου Όρους)

Όλοι γνωρίζουμε τη μεγάλη αποστολή, την οποία επετέλεσε ο Τίμιος Πρόδρομος εις το έργον της σωτηρίας και μέχρι σήμερα επιτελεί με τις ακατάπαυστες ικεσίες του υπέρ του κόσμου.

Αλλά δεν πρέπει να λησμονούμε ότι πίσω από τον Τίμιο Πρόδρομο κρύπτονται δύο ευλογημένες απλές και ταπεινές ψυχές, ο Ζαχαρίας και η Ελισάβετ. Αυτοί οι οποίοι είχαν αφιερώσει την ζωή τους στον Θεό. Αυτοί οι οποίοι λαχταρούσαν ένα παιδάκι, αλλά καθώς δεν τους εδίδετο το δώρο, δεν έχαναν την εμπιστοσύνη τους στον Θεό, ούτε βαρυγκομούσαν κατά του Θεού ούτε αγανακτούσαν, αλλά έκαναν υπομονή και προσέφεραν τον πόνο τους στον Θεό με προσευχή.

Ήταν φαινομενικά ένα αδιέξοδο στην ζωή αυτών των δύο ευλογημένων γερόντων. Μία στείρωση, που δεν υπήρχε ανθρωπίνως ελπίδα να ξεπεραστεί. Εκεί, όμως, που φαινόταν το αδιέξοδο, εκεί που δεν υπήρχε ανθρωπίνως καμμία ελπίδα, ο Θεός έκανε το Θαύμα Του. Εβλάστησε καρπόν ευκλεή η στείρα, η νενεκρωμένη μήτρα της αγίας Ελισάβετ. Συμβόλιζε, λέγουν οι Πατέρες της Εκκλησίας μας, η στείρωση της αγίας Ελισάβετ την στείρωση της ανθρωπίνης φύσεως, η οποία χωρισμένη από τον Θεό δεν μπορούσε να γεννήσει κανένα καρπό καλό και σωτήριο, παρεκτός εάν ο ίδιος ο Θεός έλυε την στειρότητα της ανθρωπίνης φύσεως. Και ο καρπός αυτός έπρεπε να είναι ο Υιός του Θεού. Και όντως ο Θεός έλυσε την στειρότητα της ανθρωπίνης φύσεως δια της Θεοτόκου, αλλά και προφητικώς, προδρομικώς έλυσε και την στείρωση του αγίου Ζαχαρίου και της αγίας Ελισάβετ. Ώστε να συμβολίζει αυτή η λύση της στειρότητος και η γέννηση του Προδρόμου του Χριστού την λύση της στειρότητος της ανθρωπίνης φύσεως δια της Θεοτόκου.

Βλέπουμε, λοιπόν, και εμείς σήμερα, τι μεγάλο πράγμα είναι να αφιερώνει κανείς την ζωή του ταπεινά στον Χριστό, να κάνει υπομονή χρόνια και χρόνια, να δέχεται το θέλημα του Θεού εν υπακοή, και μυστικά να Τον λατρεύει μέσα στην καρδιά του, χωρίς να πολυπραγμονεί γιατί ετούτο και γιατί εκείνο, να ελπίζει στο έλεος του Θεού και στο ότι ο Θεός θα μιλήσει.

Αυτό έκαναν ο άγιος Ζαχαρίας και η αγία Ελισάβετ. Αυτό θέλει να κάνει και ο Μοναχός. Κάνει υπομονή χρόνια και χρόνια. Φαινομενικά δεν φαίνεται να γίνεται κανένα μεγάλο έργο στην ζωή του, από εκείνα που μπορούν οι άνθρωποι να τα επαινέσουν και να τα εκτιμήσουν. Φαίνεται, μάλιστα, κατά το ανθρώπινο και μία στείρωση να υπάρχει, γιατί ο μοναχός δεν κάνει παιδιά, που θα είναι χρήσιμα στην κοινωνία. Αλλά αυτή η υπομονή, η σιωπή, η εγκαρτέρηση και η φαινομενική στείρωση είναι που γεννάει «καρπόν εὐκλεῆ». Και αυτός ο καρπός ο ευκλεής, που γεννάει ο εν υπομονή και εν φαινομενική στειρότητι μοναχός, είναι η αγιότης, είναι τα έργα της αρετής, οι αρετές, και είναι και ο φωτισμός πολλών ψυχών, όταν ο Θεός ευλογήσει και σε όσους μοναχούς ευλογήσει, εν ζωή του μοναχού ή μετά την κοίμησή του, και μάλιστα πολλές φορές πολλά χρόνια μετά την κοίμησή του.

Συνέβη μοναχοί, οι οποίοι εν υπομονή καρποφορούσαν τον λόγο του Θεού και δεν εφαίνετο η κατά το ανθρώπινον στειρότης των να έχει κανένα καρπό, να κοιμηθούν σ’ αυτή την κατάσταση, και μετά από χρόνια να τους φανερώσει ο Θεός, και αυτοί να βγάλουν καρπό πνευματικό πολύ και σωτήριο για την ανθρωπότητα. Βλέπουμε π.χ. τον αείμνηστο πατέρα Αθανάσιο, τον Ηγούμενο της Μονής μας. Ήταν μία ταπεινή ψυχή. Δεν εδοξάσθη παρά των ανθρώπων. Αντιθέτως, πολλές φορές οι άνθρωποι δεν του συμπεριεφέρθησαν όπως έπρεπε να του συμπεριφερθούν, και εκοιμήθη εν αφανεία. Να όμως, αυτός ο ταπεινός και αφανής και κατ’ άνθρωπον στείρος άνθρωπος, που δεν έκανε δράση, δεν έκανε οργανώσεις, δεν έκανε κηρύγματα, δεν έκανε τίποτα από αυτά που φαίνονται στον κόσμο γόνιμα, αλλά όλος εφαίνετο ένας στείρος – κατά το ανθρώπινον λέγω – άνθρωπος, να όμως, που ο πατήρ Αθανάσιος εκαρποφόρησε καρπό πνευματικό. Και σήμερα υπάρχουν ψυχές, υπάρχουν κάποιοι που – χωρίς να κάνουμε καμμία προσπάθεια να προβάλουμε τον πατέρα Αθανάσιο – ο Θεός τους πληροφορεί μυστικά στην καρδιά τους, ότι αυτός ο μακαριστός και σιωπηλός Γέρων ήταν άνθρωπος του Θεού. Και η καρδιά τους ελκύεται προς τη σεπτή μορφή του και δι’ αυτής προς τον Θεό. Έχω και συγκεκριμένα παραδείγματα που σας το λέω αυτό, αλλά δεν σας τα αναφέρω τώρα.

Λοιπόν, ας παρακαλέσουμε τον Τίμιο Πρόδρομο να μας βοηθήσει να κάνουμε και εμείς την υπομονή που έκαναν οι άγιοι γονείς του, έχοντας όλη την ελπίδα μας στον Θεό, σιωπηλώς και μυστικώς εργαζόμενοι τις εντολές του Θεού. Και όπως και ο ίδιος έκανε, όταν απεσύρθη στην έρημο του Ιορδάνου, σε εκείνα τα απαράκλητα μέρη της ερήμου, όχι για να κάνει κάτι μεγάλο ανθρωπίνως, αλλά για να δοθεί εις τον Θεόν. Και όταν δόθηκε στον Θεό, έκανε ο Θεός το πιο μεγάλο που μπορούσε να κάνει, έκανε δι’ αυτού το μεγαλύτερο που μπορεί να κάνει. Να λοιπόν τα παράδοξα που συμβαίνουν μέσα στη λογική του Θεού. Η στείρωση γίνεται γόνιμος, και η γονιμότης μπορεί να είναι στείρωσις. Γι’ αυτό εμείς διαλέγουμε μία στειρότητα που θα είναι γόνιμη εν Κυρίω και δεν δελεαζόμεθα από μία γονιμότητα που μπορεί να είναι στείρα πνευματικώς και να μην ωφελεί σε τίποτα, ούτε εκείνον που την έχει ούτε και τον υπόλοιπο κόσμο.