loading...
Άγιος Πορφύριος
agios-porfyrios.jpg

Η ΠΡΩΤΗ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΜΟΥ ΜΕ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΠΟΡΦΥΡΙΟ

Ἀρχιμανδρίτη Συμεών

Ἡγουμένου Ἱερᾶς Μονῆς Ἁγίου Γεωργίου Μαυροβουνίου

Ἤμουνα τριτοετὴς φοιτητὴς στὴ Θεολογικὴ Σχολὴ τῆς Ἀθήνας τὸ 1978. Ἀναγνώστης ρασοφόρος, ὅπως μᾶς εἶχε χειροθετήσει ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Μακάριος, ὅταν φοιτοῦσα στὴν Ἱερατική. Στὰ τέσσερα χρόνια τῶν σπουδῶν μου στὴν Ἀθήνα φιλοξενούμουν στὴ Μονὴ Πεντέλης. Εἶχε παρακαλέσει γι’ αὐτὸ ὁ φίλος Πέτρος, διάκος τότε καὶ μετέπειτα Πατριάρχης Ἀλεξανδρείας, ποὺ κι αὐτὸς ἐφιλοξενεῖτο ἐκεῖ.

Στὴν Κύπρο γιὰ χρόνια ἐξομολόγος μου ἦταν ὁ Γέροντας τοῦ Σταυροβουνιοῦ Ἀθανάσιος, λιτὸς καὶ ἀρχαϊκὸς σὰν τὸ Γεροντικό. Ὅταν τὸν πρωτοεῖδε ὁ Ἡγούμενος τῆς Σιμωνόπετρας, Αἰμιλιανὸς, εἶπε: «Μὰ αὐτὸς δὲν εἶναι Γέροντας, εἶναι Ἀββάς!».

Ἤτανε Σαρακοστὴ, κόντευε τὸ Πάσχα. Ἤθελα νὰ ἐξομολογηθῶ στὸν Γέροντα Πορφύριο. Συμφωνήσαμε μὲ τὴ Σωτηρία Νούση, γνωστὴ ἀπὸ τὸ βιβλίο της γιὰ τὸν Γέροντα Ἱερώνυμο τῆς Αἴγινας καὶ ποὺ μένει στὴ Νέα Παντέλη, νὰ μὲ πάρει τὸ Σάββατο 8 Ἀπριλίου στὰ Καλίσια ὅπου ἔμενε ὁ Γέροντας. Ἐτοιμάστηκα μέσα μου καὶ περίμενα μὲ λαχτάρα αὐτὴ τὴ μέρα. Θἆταν ἡ πρώτη μου συνάντηση μὲ τὸν Γέροντα.

Ἔρχεται τὸ Σάββατον καὶ ἡ Σωτηρία μὲ παίρνει τηλέφωνο ἀπὸ τὸ πρωὶ καὶ μοῦ λέει: «Δυστυχῶς, πάτερ Συμεών, ὁ Γέροντας εἶναι ἄρρωστος, εἶναι κάτω στὴν Ἀθήνα στὴν ἀδελφή του καὶ ἔτσι δὲν μποροῦμε νὰ πᾶμε στὰ Καλίσια». Ἐγὼ στενοχωρήθηκα πολύ. Ματαιώθηκε ὅλη αὐτὴ ἡ ψυχική μου προετοιμασία. Ἔτσι θλιμμένος καὶ στενοχωρημένος περιφερόμουν γύρω ἀπὸ ἕνα μεγάλο κλουβὶ μὲ πέρδικες, παπαγάλους καὶ ἄλλα διάφορα πουλιὰ ποὺ ἦταν μπροστὰ στὸν Ναὸ τῆς Μονῆς.

Δεξιὰ κάτω ἦταν ἡ εἴσοδος τῆς Μονῆς. Κάποια στιγμὴ κοιτάζω καὶ βλέπω ἕνα γέροντα μὲ λευκὰ γένεια καὶ σκουφάκι στὸ κεφάλι νὰ μπαίνει στὴ Μονή. Τὸν συνόδευαν ἕνα ἀνδρόγυνο ποὺ κρατοῦσαν ἕνα βρέφος. Ὁ Γέροντας εἶχε διπλωμένο τὸ πετραχῆλι του κάτω ἀπὸ τὴ μασχάλη. Προφανῶς ἐρχόντουσαν, γιὰ νὰ σαραντήσουν τὸ παιδάκι τους. Ἐγὼ δὲν εἶχα ξαναδεῖ τὸν πατέρα Πορφύριο. Ρώτησα ἕναν ἀπὸ τοὺς Πατέρες τῆς Μονῆς, τὸν πατέρα Βασίλειο, ποὺ κατὰ τύχη βρισκόταν ἐκεῖ: «Ποιὸς εἶν’ αὐτὸς ὁ Γέροντας;» «Ὁ πατήρ Πορφύριος» μοῦ ἀπάντησε! Ἐγὼ σκίρτησα ἀπὸ χαρὰ καὶ ἔκπληξη! Τὸν πλησίασα, πῆρα τὴν εὐχή του καὶ τοῦ εἶπα ὅτι τὸν ἀναζητοῦσα, γιὰ νὰ ἐξομολογηθῶ.

Ὄρθιοι καὶ οἱ δυό μας στὸ βόρειο κλῖτος τοῦ Ναοῦ ἐξομολογήθηκα καὶ ὁ Γέροντας ἔβαλε τὸ πετραχῆλι του στὸ κεφάλι μου καὶ μοῦ διάβασε τὴ συγχωρητικὴ εὐχή.

Προτοῦ φύγει μοῦ ζήτησε νὰ τοῦ ὑποδείξω κάποια τουαλέτα. Τὸν πῆγα στὸ κελλί μου. Ἐκεῖ στὰ λίγα λεπτὰ ποὺ ὁ Γέροντας βρισκόταν στὸ κελλί μου καὶ προτοῦ φύγει μοῦ εἶπε μὲ τὴ λεπτὴ φωνούλα του χαμογελῶντας: «Ν’ ἀγαπήσεις τὸν Χριστὸ καὶ νὰ μὴ φοβᾶσαι τὴν ἁμαρτία».

Ἐγὼ συγκινημένος ξεκρέμασα ἀπὸ τὸν τοῖχο μία μικρὴ εἰκόνα τῆς Παναγίας τῆς Τροοδίτισσας μεγέθους κάρτας, ποὺ εἶχα κολλήσει σὲ ξύλο, καὶ τοῦ τὴν ἔδωσα.

Ὁ Γέροντας πῆρε τὴν εἰκόνα, βγῆκε ἀπὸ τὸ κελλί μου, κατέβηκε τὰ λίγα σκαλάκια, συναντήθηκε ξανὰ μὲ τὰ δύο ἄτομα ποὺ τὸν περίμεναν στὴν αὐλὴ μὲ τὸ βρέφος καὶ ἔφυγαν. Ὅταν ἔμεινα μόνος στὸ κελλί μου ἀναλογίστηκα τὸ τί εἴχε συμβεῖ σήμερα καὶ μ’ ἔπιασε συγκίνηση…! Ὅλη αὐτὴ ἡ ἰστορία ἦταν τυχαία;

Ἀργότερα, ὅταν τελείωσα τὶς σπουδές μου, ἦλθα στὴν Κύπρο καὶ ἱερώθηκα στὸν Ἅγιο Γεώργιο στὴ Λάρνακα, καὶ ὁ Γέροντας ζήτησε νὰ τοῦ στείλω μὲ τὸν φοιτητὴ Γιῶργο Σιήππη (τώρα ἀρχιμανδρίτη Εὐμένιο) μερικὲς ἀκόμα εἰκόνες. Ἐγὼ τοὔστειλα διάφορες, μεταξὺ αὐτῶν καὶ τὴν Παναγία τὴν Τροοδίτισσα σὲ μεγαλύτερο μέγεθος, 42 x 29 cm. Ὁ Γέροντας, ὅταν πἦρε τὶς εἰκόνες, ξεχώρισε αὐτή. Μὲ κλειστὰ μάτια ἄρχισε νὰ τὴν θωπεύει καὶ νὰ λέει: «Πώ, πώ, τί σπουδαία ποὖναι αὐτὴ ἡ εἰκόνα! Ποιὸς ζωγράφησε αὐτὴ τὴν εἰκόνα; Πώ, πώ!» Σὲ κάποια φωτογραφία του ὁ Γέροντας φαίνεται νὰ κρατεῖ αὐτὴ τὴν Παναγία κολλημένη σὲ ξύλο. Ἀγαποῦσε πολὺ αὐτὴ τὴν εἰκόνα.

Πέρασαν τὰ χρόνια. Ἔγινε ἡ ἁγιοκατάταξη τοῦ Γέροντα. Τὸ κελλί του τὸ ἐπισκέπτονταν πλήθη κόσμου. Σὲ κάποια φωτογραφία τοῦ κελλιοῦ του ἀπὸ μέσα διέκρινα τὸ μικρὸ εἰκονάκι τῆς Τροοδίτισσας ποὺ τοὖχα δώσει πρὶν τριανταπέντε χρόνια! Ἔτσι μὲ λεπτὴ κορνίζα γύρω γύρω ὅπως τὴν εἶχα φτιάξει τότε.

Παρακάλεσα μὲ ἐπιστολή μου τὴν Γερόντισσα νὰ μοῦ τὴν χαρίσει. Θἆταν γιὰ μένα κάτι πολὺ ἱερὸ καὶ πολύτιμο, γιατὶ ἦταν συνδεδεμένο μὲ μιὰ προσωπικὴ ἰστορία. Ἡ Γερόντισσα δὲν δέχτηκε. Δὲν πέρασε πολὺς καιρὸς καὶ κάποιος ἄγνωστος ἀπὸ τοὺς πολλοὺς προσκυνητὲς τὴν πῆρε γιὰ «εὐλογία»! Ἡ Γερόντισσα ἀργότερα δέχτηκε καὶ μοῦ ἐπέστρεψαν τὴ μεγαλύτερη εἰκόνα τῆς Τροοδίτισσας τὴν ὁποία κρατᾶ ὁ Ἅγιος στὴ γνωστὴ φωτογραφία του. Τὴν εἰκόνα αὐτὴ τὴν ἔχω στὸ κελλί μου μαζὶ μὲ εἰκόνα τοῦ Ἁγίου ποὺ ζωγράφησα μετὰ τὴν ἁγιοκατάταξή του.

Γιὰ τὸν Ἅγιο Πορφύριο γράφτηκαν καὶ γράφονται πάρα πολλά. Εἶναι, ὅμως, ἄδικο νὰ παραμένουμε μόνο στὰ θαύματα καὶ στὸ διορατικὸ χάρισμά του. Ὁ Ἅγιος Πορφύριος ἦταν ἡ ἐνσάρκωση τῆς ἀγάπης τοῦ Χριστοῦ στὸν κόσμο ξανὰ στὶς μέρες μας. Κάτι παραπλήσιο συναντᾶ κανεὶς στὸ πρόσωπο τοῦ Στάρετς Ζωσιμᾶ (ἅγιος Ἀμβρόσιος τῆς Ὄπτινα), ὅπως τὸν περιγράφει ὁ Ντοστογιέφσκι στοὺς Ἀδελφοὺς Καραμάζωφ.

Ὁ Ἅγιος Πορφύριος εἶναι ὁ Ἅγιος τοῦ παρόντος, ἀλλὰ κυρίως ὁ Ἅγιος τοῦ μέλλοντος, ὅταν ὁ πόνος καὶ ἡ ἀπόγνωση τοῦ σύγχρονου κόσμου θὰ φτάσουν στὸ ὕψιστο σημεῖο καὶ μέγεθός τους! Θα φτάσουν στὸ τέρμα!